9.9.19

มันควรจะเป็นวันที่ฉัน shop flash sale อย่างเมามัน แต่ฉันต้องมารู้สึกทุกข์ใจกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นอีกแล้ว ตอนนี้มันไม่ได้เกิดเพราะใคร มันเกิดเพราะตัวเราเอง

นรกในใจ นรกทั้งเป็นที่เรารู้สึกอยู่

อยากหลุดพ้น

สวัสดี 1 สิงหาคม 2562

ตอนนี้เค้าออกจากบ้านเราไปแล้ว
มันเป็นสิ่งที่เรารอมาหลายปีจริงๆ
ข้อดีที่คิดไว้มากมาย มันก็น่าจะเป็นอย่างที่คิด
และมันคือสิ่งที่ควรจะเป็น...

แต่มันผ่านมาสองวันแล้ว ที่เรายังร้องไห้ ทรมานอยู่ลึกๆ
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
คิดถึงเรื่องดีๆ และพยายามคิดเรื่องที่เรื่องเราไม่ชอบในตัวมัน ปนๆ กันไป

จากกันด้วยดีมันทำใจลำบากแบบนี้
จริงๆ การจากลา เราไม่เคยทำได้ง่ายๆ เลย
ตอนนี้มันเก็บข้าวของและขับรถออกไป
เราพยายามเข้มแข็ง
แล้วเดินกลับเข้าบ้าน มานอนนิ่งๆ
ฟังเสียงความเงียบ เสียงลม ซักพักชีโตสก็เข้ามานอนข้างๆ น้ำก็ไหลออกมามากมาย
รึบางที สิ่งที่เรา คิดมาตลอด มันไม่จริง
รึเราสมควรจะอยู่กับมัน?
ไม่อ่ะ ทั้งเราและมันไม่สมควรเอาชีวิตมาผูกไว้ด้วยกัน
ซักวันก็ต้องจากกันอยู่ดี
รึมันจะเป็นไปได้ถ้าเราให้โอกาส?
ชีวิตของเราทั้งสองมันยุ่ง ซับซ้อน สับสนมาพอแล้ว
เราพอที่จะฟังมันพูดเรื่องเก่าๆ เดิมๆ
รึบางที ที่เราพูด มันก็เหมือนจะฟัง แต่จริงๆ ไม่รู้มันรับรู้ไหม
ความไม่เกรงใจ หยิบโน่นนี่ ทำให้เราหงุดหงิด เป็นนิสัยมัน

หรือว่าเรื่องพวกนี้มันไม่สำคัญเลย
แค่ขอให้มีมันอยู่ตรงนี้

พอได้แล้ว
เราคิดได้
แต่ก็ยังเศร้าอยู่ดี
ร้องไห้อยู่ดีพอคิดถึงมัน

ทั้งที่เราก็มีใครคนใหม่อยู่ข้างๆ เราแล้ว
แต่ก็เปนอีกเรื่องที่ทำให้เราต้อง
ปรับเปลี่ยนตัวเองอยู่มาก..
เรื่องความต้องการด้านนั้น
ไม่รู้จะเป็นยังไงต่อไป

But now I feel so down.

หวังว่าคงคิดถูกแล้ว

บ่ายง่วงๆ ตอนนี้มานั่งกินบิงซู
หลายวันผ่านมา ผลเรื่องลาออก ก็ออกมาแล้ว ออกก็ออกสิ ในเมื่อเรายืนยันกะตัวเองขนาดนี้แล้ว มันก็ต้องเป็นแบบนั้น แต่ตอนนี้ทำไมเรารู้สึกโหว๋งๆ ไม่รู้จะไปไหนต่อ ขนาดพี่เมธียังคิดว่า เราคิดมีงานต่อทำต่อแล้ว แต่ไม่ใช่เลย ว่างมาก
...
เราควรวางแผนให้มีอะไรแน่นอนกว่านี้
ไม่ใช่ว่าไม่ได้คิดอะไรไว้เลย ก็คิดไว้เยอะอ่ะ แต่ดูไม่เป็นงานเป็นงานซักเท่าไหร่
เดี๋ยว​ของ List สิ่งที่ทำแล้ว ทำให้สามารถอยู่ได้ กับ List สิ่งที่ต้องทำ หลังจากว่างงานแล้วดีกว่า
...
🔴 สิ่งที่ต้องทำ
1. Thesis ให้จบอย่างไว
2. หาเลี้ยงชีพ
      2.1 รับจ๊อบถ่ายรูป
      2.2 งาน Stock

🔵 สิ่งที่อยากทำ
1. ออกกำลังกาย ฟิตๆ
2. เรียนเต้น
3. หาเรียนต่อ
4. ฝึกภาษา
5. ว่างๆ อ่านหนังสือเยอะๆ

อืมมม มันก็ดูมีอะไรทำตั้งเยอะแยะนะ เราแค่กลัว ว่าจะไม่มีตังค์​ใช้อ่ะมั๊ง ขนาดมีเงินเดือนเรายังแทบไม่พอใช้เลย งี้ออกไปไม่มีอะไรเลย จะเป็นยังไงฟระ เครียดเรื่องเดียวเนี่ย 555
มาทบทวนอีกทีว่า เราตัดสินใจถูกแล้วใช่มั๊ย เพราะงานที่นี่มันสบายเหลือเกิน แต่ก็คงมีที่อื่นดีกว่าแหละ อย่างไปฟังคำ พี่HR มากเลย คนที่อยู่กับสภาวะ ออฟฟิตแบบนี้ก็คงชินแบบนี้ ไม่คิดว่ามันจะมีอะไรที่ดีกว่าแล้วมั๊ง เราออกไปชีวิตเราต้องดีกว่านี้หว่ะ ขอแค่เวลาสักพัก..
มึงตัดสินใจไปแล้ว!  อย่าเฉาเว้ย สดใสดิ!

อีก 12 วัน วันเกิดนาจา แต่ไม่อะไรเลยกับวันเกิด ตื่นเต้นกับเรื่องต่างๆ รอบๆตัวมากกว่า ปีหน้าก็ปีชง บ้าบอเนอะ ที่กลัว อยากดูดวงอ่ะ 55
พอแค่นี้ก่อนดีกว่า

อยากไปแล้วว ไปเที่ยวว ที่เมิงออกนี่เพราะอยากเที่ยวอย่างเดียวเลยใช่ป่ะ ตังค์อ่ะมีไหนคิดสิคิดด บายยยย

Hello October

3:55
4 ตุลาคม 2556
พรุ่งนี้มีงานเช้า แต่ฉันนอนแทบไม่หลับ อาจจะเป็นเพราะหิว แต่คิดอีกที คงไม่ใช่ คงเป็นเรื่องที่จะได้ลาออก จุดเปลี่ยนของชีวิตเบาๆ มันจะเกิดขึ้นเร็วหรือช้า ฉันก็รอฟังคำตอบ
ทุกๆคืนที่ฉันจะนอน ก็มักจะคิดเรื่องราวต่างๆ ที่ฉันชอบคิดๆไปเรื่อย ละก็จะหลับไปในที่สุด แต่คืนนี้ ฉันก็บอกตัวเองนะ ว่าเมิงอ่ะหลับได้แล้ว แล้วก็เริ่มคิดเรื่องต่างๆ มากมายแต่สุดท้ายเหตุการณ์​วันนี้ ถึงจะไม่มีอะไรมาก เเต่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความเปลี่ยนแปลงของเราในปีนี้ (จะสิ้นปีอยู่แล้ว) ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น รู้สั่นปั่นป่วนในท้องเล็กน้อย แล้วก็นึกถึงเรื่องราวต่างๆ อยู่​อย่างนั้นจะรู้สึกหัวร้อน จนต้อง​หยิบมือถือขึ้นมากอัพเดทบล็อคกันเลยทีเดียว
เดี๋ยวจะลองพยายามใหม่ เริ่มพยายามนอนให้หลับ

เจอกันพรุ่งนี้เช้านะ

อีกแค่สามเดือน

ตอนนี้แป้บๆ จะกลางเดือน กรกฎาคม​ แล้ว ซึ่งนับเป็นเดือนที่ 7 ของปี มันก็เลยครึ่งมา แล้วอะนะ

ก็ยังไม่ได้หาตังค์​มาเคลียร์​หนี้ที่เขียนไว้ใน entry ที่แล้ว
ยังชิวอยู่จร้า
ลองสิ้นเดือนมาสิ ชีวิตมึงบัดซบแน่

แต่อยู่ๆ วันนึงเราก็คิดได้.. 
ไม่ใช่เรื่องหนี้หรอกนะ 555
เรื่องการเป็นอิสระ ตะหาก
ไม่ใช่อิสรภาพ​ทางการเงิน

แต่เป็น อิสระ จากทั้งเรื่องงาน
จะลาออกไง
เป็นอิสระ จากบางคน ที่รู้สึกติดแหง็กอยู่กับเรา
เรื่องนี้ประเด็นใหญ่
ไม่รู้สิ ถ้ามันจะไปมันก็ไปแหละ แต่จะไปด้วยเรื่องอะไร
มันก็นำพาความลำบากใจมาให้ทั้งสิ้น
แต่การที่เราคิดได้ ว่าจะกลับบ้าน ซักสามสี่เดือน
ก็คงเป็นการดี ที่มันจะได้ย้ายออกไป เอาจริงเอาจังกับชีวิตตัวเองซะที..
ทั้งมันและ ตัวเราเองน่ะนะ 555

ที่คิดได้ก็เพราะ อยู่ๆ แม่ก็โพสเรื่องบ้านดินขึ้นมา
ด้วยคำว่า ความฝัน มันทำให้อยากลองทำให้มันเป็นจริงซะที
หวังว่าคงไม่อยากเกินนะ

อีกแค่สามเดือน เราก็จะเป็นอิสระจากทุกสิ่ง
แต่แค่ได้ยินเสียงมันเล่นเกมส์​อยู่ตอนนี้ ก็รู้สึก 3 เดือนก็นานเกินรอละหว่ะ

D E P T

เดือนนี้รู้สึกโคม่ามาก เรื่องบัตรเครดิต​
อีกนิดเดียวขั้นต่ำก็จะไม่พอจ่ายแล้วจริงๆ
ต้องขอย้ำอีกบรรทัด​ ว่าแค่ "ขั้นต่ำ"  อีกนิดเดียวก็จะไม่มีจ่ายแล้วจริงๆ
ถึงตอนนี้ เงินจะแดกทั้งเดือนก็ต้องขวนขวายเอาละ แทบไม่เหลือเลยจริงๆ ตื่นนนนน

แต่นับเวลาการผ่อนแล้ว มันก็มีความแฮปปี้แบบแปลกๆ ที่รู้ว่าอีกไม่กี่เดือนก็จะผ่อนหมด
อีกไม่กี่เดือนหนี้ทั้งหลายก็จะเบาบาง
ถ้าไม่หาอะไรมาผ่อนเพิ่มอย่างบ้าคลั่งอีกอะนะ

จริงๆ ดูรายการที่ผ่อนแล้วหักลบแล้ว มันก็ไม่ได้ผ่อนเกินรายได้นะ
แต่เป็นเพราะอิรายจ่ายอื่นๆ ด้วยแหละ
ที่ค้างจากเดือนที่แล้ว รวมกันก็หมื่นต้นๆเลยทีเดียว
เฮ้ออ เดือนนี้เดือนหน้า ก็จะผ่านไป เดือนนี้ต้องหาเงินเพิ่มจริงๆ
อยู่เฉยๆ รอเงินเดือนไม่ได้เด็ดขาด เพราะรอเงินเดือนมาเดือนหน้า ก็จะจ่ายได้แค่หนี้ และอิรายการผ่อนที่รออยู่รวมกันก็ไม่พอแล้ว 😱😱😱

สู้หว่ะ ไม่ได้ทุกข์อะไรมากนะ ตื่นเต้นดี
แต่ก็ ไม่มีตังเก็บหว่ะ อายุก็เยอะแล้วนะ ใช้เงินเป็นเด็กๆเลยแหะ
อีกสองสามเดือน รอดู จะเป็นไง
จริงๆ อิที่จะทำงานเะิ่ม รับจ๊อปเพิ่ท นี่ก็คิดไปถึง ไอเท็มใหม่ๆ ที่อยากได้เลยนะ แสร่ดด ไม่เข็ด
รอดูอีกทีจะได้ตังมากน้อยยังไง ใช้หนี้ให้หมดก่อน
ละค่อยดูไอ้ที่อยากได้ละกัน 😤😤😤

เอาสองร้อยกูคืนมาาา

รู้สึกเสียลึ๋ม เสียดาย เสียใจ กั๊ดอก หือๆๆ อยู่ๆก็อยากเปลี่ยนฟิล์มกันรอยธรรมดาไปเป็นฟิล์มกระจกนิรภัย​ ก็วิ่งไปร้านตู้แถว IT City สุ่มๆ ร้าน ถามรุ่นนี้ราคาเท่าไหร่ เราก็ดูราคาใน Lazada มาเนอะ เอ้อ ราคาเท่ากันเลย แต่คนละรุ่น คงไม่ต่างกันมากเนอะ ก็ติดเรียบร้อย ในราคา 450 ตอนแรกนางบอก 490 ลดให้ (อีดอก)  พอไปเช็คในเว็บอีกที อิห้าาา หลอกกู อิช้างเย็ด อีหอยหลอด รุ่นนี้ 190 ขายใน Lazada กั๊ตออกไปสามวัน ก็คิดซะว่า ทำบุญทำทานให้มันแบ่บ เปนค่าพื้นที่เป็นค่าเช่าให้มัน
มาวันนี้ดันไปเข้าร้าน วีเลิฟโฟน อิห่าา ฟิล์มกระจกที่กุติดมาราคาถูกกว่าร้านตู้ครึ่งนึงเรียงเป็นตับ ละอิราคาที่กุติด สามารถติดอีกรุ่นที่น่าลองกว่า ที่กุว่าจะลองติดตั้งแต่แรกได้เลยนะ ทำไมกุไม่มาติดที่ร้านเน้!!!  เจ็บใจขั้นสุด ทำไมๆๆๆ ความกั๊ดอก พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกรอบ กุจะไม่ไปอุดหนุนร้านแถบนั้นอี​กเลยยยยย มาคิดดูเกือบห้าร้อย อิห่า เสื้อยืด Uniqlo ได้ตัวนึงเลยนะเฟ้ย อิดอก ขอให้ผัวมึงหำไม่เเข็ง ทำการบ้านไม่ได้สิบเดือน ค่าคิดของเกินราคาให้กู เพี้ยงงงง เกลียดดดดดดมากกก อยากจะร้องห้ายย

ต้นเดือนกุมภา 2016

ผ่านไป 1 เดือนแล้วนะ กับปีพ.ศ. 2559 หรือ คริสตศักราช 2016
กับปีนี้ คงมีอะไรเปลี่ยนแปลงกับชีวิตเราบ้างแหละ หวังว่านะ  อยากเคลียร์ชีวิตตัวเอง เหมือนมีอะไรมาเหนี่ยวรั้งเราอยู่ให้ก้าวต่อไปข้างหน้าไม่ได้ไกลกว่านี้  เดี๋ยวแป๊บแป๊บก็หมดปีแล้ว นี่ก็เลย ต้องรีบ ไปทำงานต่อนะ มัวแต่มา พร่ำเพ้อ พรรณนา อยู่แต่ในนี้ อะไรอะไร ก็คงไม่เสร็จซักที แค่นี้แหละ อันนี้ใช้  google voice  พิมพ์นะ ไปละ บาย 

move to middle range smartphone not flagship

อยู่ๆ ก็เวิ่นเวิ้นเว้าวอนอยากได้มือถือใหม่ ไปจับลูบคลำๆ มาซักพักละ (วัน-สองวัน) 555
ถูกใจ Samsung​ Galaxy​ A7 (2016) รูดปื้ดๆ มาเลยจร้า ก็ฟินเลยทีเดียว ทั้งดีไซน์​ สีจอ ขนาด ฟังก์ชัน​ต่างๆ ที่ชอบก็คือจอโค้งนิดๆ 2.5D คล้ายๆ ไอโฟน แต่ไม่ใสเท่า ขอบมุมที่ไม่โค้งมากเหมือน S6 มันออกจะเหลี่ยมขึ้นมา ส่วนตัวถ้ามันยังโค้งเหมือน S6 นี่คงไม่ซื้อมาใช้ มันคล้ายๆ ตัวที่เราชอบมารวมๆ กัน คือ Xperia Z(ด้านหลังกระจกสะท้อนวิ๊งๆ) +HTC Desire 816 (รูปทรงคล้ายๆกัย แต่ 816 วัสดุพาสติกมาก แต่ A7 มาเติมเต็มด้วยวัสดุที่โอเคกว่า) = A76
.
ราคามันก็ กลางๆ หมื่นห้า ถ้าแพงกว่านี้คงไม่รูดมาง่ายๆ หรอกเนอะ
.
กลายเป็นว่าตอนนี้ ไม่มีสมาธิ​ทำงานยิ่งกว่าเดิม
ตอนนี้เริ่มเป็นหวัดจร้า อิตอนที่หนาวพีกสุดๆ ดันสบายดี หนาวๆ อาบน้ำสบ๊าย นึ่พอร้อนขึ้นนิดนึง เริ่มจาม น้ำมูก​ไหลจร้า เซ็งตัวเอง แค่นี้ละกัน ดึกแล้ว อาบน้ำก่อน
ปิดท้ายด้วย Screenshot​ home screen ฟินๆ อันนี้ ชอบจุง

ปล ย้ายมาจาก Zenfone2​Laser ตอนนี่เอาไแซ่อมจอแตกที่ Synnex​ เค้ายังไม่โทรมาเลย เสียค่าซ่อมตั้ง 1600 ก็เก็บไว้เนี่ยแหละถ้าซ่อมเส่ด แต่อิ อีกเครื่องที่กะจะรูดมาขายนี่ก็ค้างสต๊อกค่า เบื่อออ

ปล ๒ จุที่เสียดายเกี่ยวกับ A7 คือโดนตัดบางฟังก์ชัน​ที่คุ้นเคยออกไป เช่น LED notification light กับ ระบบสั่นตรงปุ่ม back และเมนู ไม่มี แต่ก็ได้ที่สแกนลายนิ้วมือมาแทน จะดีใจดีมั๊ยย ก็ถ้าไม่คิดไรมาก มันก็โอเคละอ่ะ ทำตัวให้ชินน 😂😂😂

ป่วยนี่มันรู้สึกแย่จังเลยแหะ

วันนี้วันเสาร์ ในช่วงใกล้จะเปลี่ยนฤดูมั๊ง มีมรสุมฝนตกหนักตั่งแต่เมื่อวาน รู้สึกป่วยมาสองสามวัน เมื่อเช้าก็อยากจะนอนอยู่บ้านทั้งวันให้รู้แล้วรู้รอด แต่ไม่ได้จ่ะ ต้องมาทำงาน 😢😢😢
จนต้องโพสในทวิตเตอร์​ว่า ทำงานทุกวันแบบนี้ไม่เบื่อบ้างเหรอ มันเก็บกดจริง ถ้าสบายดีไม่ป่วยก็รู้สึกเบื่อเฉยๆนะ แต่นี่ยม ป่วย อะไรก็แย่ไปหมด ตอนอับเดทนี่ก็ออกมากะหัวหน้า มาถ่ายรูปงานต้อนรับมิสไทยแลนด์เวิลด์​ที่เป็นคนเชียงใหม่ มีโต๊ะจีนด้วย มีน้ำมะพร้าว น้ำใบบัวบก ในน้ำเเข็งหวานเย็นฉ่ำ แต่ไอ่สัดกุเจ็บคอ 😢😩😩 แดกอะไรไม่ลงเลย หายไวๆ นะสัด กุทรมาน​
.
นี่ก็จะสิ้นปีแล้ว ตอนนี้รู้สึกเบื่องานมาก ธีสิสก็ต้องใช้คำเดิมว่ายังไม่ถึงไหน มันเลยเดทไลน์มานานแล้ว ถ้าอะไรตรงนี้เรียบร้อย ก็จะได้ตัดสินใจทำอะไรอย่างอื่นซะที
วันนี้ต๋องก็ขึ้นบ้านใหม่มันเลยกลับบ้านไม่รู้กลับมาวันไหน เรื่องมันไม่รู้จะพิมพ์ยังไง ปากเราก็พูดว่าเบื่อว่ารำคาญ​ แต่ถ้ามันหายไปจริงๆ ก็ไม่รู้จะเป็นยังไง ก็คงต้องปรับตัว 😞
กลางเดือนตุลา เดือนหน้า Xperia z5 จะมาแล้วนะเมิง นี่ก็รอซื้ออยู่แต่คงเป็นปีหน้า เพราะช่วงนี้ปีก็มีทริปใหญ่ๆ ตั้งสองทริป จองเข้าไปได้ไงวะ ไม่คิดเลยยย 555
จบละพิมพ์มา หัวหน้ามองตาเขียวละมั๊ง สวัสดีน้องเฟร้นฟราย Miss Thailand World 👸👸

สรุป กุป่วย รู้สึกแย่ไปหมดดด บัยยย

ความเบื่อพลุ่งพล่าน

มาถึงจุดที่เราเบื่อกับความสัมพันธ์เดิมๆ แล้วเหรอ จริงๆ แล้วเราก็ไม่ต่างอะไรกับใครคนนั้นที่เราคิดว่าเค้านอกใจ ทิ้งเราไปเลย

มันเป็นธรรมดาของอารมณ์คนสินะ
ตอนนี้เรารู้สึกอยากใช้เวลากับตัวเองให้มาก
ไม่อยากเสียเวลาให้ใครอีกแล้ว

กับงาน ก็รู้สึกเหมือนถูก แย่งเวลาชีวิตไปหมดสิ้น ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย
แต่สภาพแวดล้อมเป็นมิตร อะไรต่างๆ โอเคอยู่ ติดที่ตัวเราเองนี่แหละ ต้องการเวลาของตัวเองกลับมาบ้าง อย่างน้อยก็ขอให้มีเวลาออกกำลังกาย ได้ไปนั้นไปนี่บ้าง

นึกถึง

 

ใจแข็งมาได้ตั้งนานเป็นปี
ไม่ได้ร้องไห้เพราะใครมาตั้งแต่คราวนั้น
ตอนนี้ใจมันอ่อนแอเพราะเราคิดถึงเรื่องเดิมๆ *

เพื่อนคนนึงทำให้เรานึกถึงอีกคนนึง
เพื่อนคนนี้เราก็ผูกพัน
และเค้าบอกว่าเค้ารอเรามานาน

มาถึงตอนนี้ความรักเด็กๆ ไม่เอาแล้ว
เราเลยต้องคิดบ้าง ไม่ใช่ปล่อยหัวใจให้ใครทำร้ายได้อีก

ต้องแข็งใจ
แต่น้ำตามันปรึ่มได้ง่ายๆ เลยแหะ

*ดูหน้าน้องชิโร่ยยดิ ไปไหนแล้วน้าา คิดถึงว่ะะ

เหมือนจะมีอะไรทำ เลยนอนดึก

มี Facebook ก็ดีเนอะ บางทีเราไม่อยากจะพูดอะไรมาก ไม่ต้องพล่ามยาวเหมือนใน blog ก็แค่พิมพ์บอก facebook ไปว่า วันนี้กุเหนื่อย กุเพลีย กุนอนดึก กุเหนื่อยย ...แค่เนี้ย
แต่บน blog จะมาอัพบล็อคแค่ว่า กุเหนื่อย ก็ไร้สาระ ไร้แก่นสารไปหน่อย
วันนี้ไปทำงานครึ่งวัน เมื่อคืนนอนตั้งตีห้่า ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน (แอบดีใจ) แบบไม่เคยทำอะไรมีสาระเท่านี้มาก่อน พอตื่นมาอีกวัน ก็พยายามคัดรูปเข้า macro stock เพิ่งอัพไปวันนี้ รอ approve อีกหลายวัน รู้สึกทำอะไรมีประโยชน์(มั๊งนะ)ซักที
แต่กลับเป็นว่างานออฟฟิศไม่คืบเลยสิวันนี้ สมควรโดนไล่ออกมากมาย ฮ่าๆ หือๆ บ้าไปแล้ว
วันนี้พ่อก็เอาขนมมาให้ เอาสะตังมาจุนเจืออีกห้าร้อย T^T ตอนเย็นเลยไม่ค่อยหิวเลย จะอ้วกแล้ว แกะขนมกินกันในออฟฟิศ คร่อกกกก
เหน่ยยยย!!  ไหนๆๆๆ มีอะไรมีประโยชน์ ความก้าวหน้า ความท้าทาย (ที่ไม่ยากเกินไป) ให้ทำอีก!! หือๆๆ เซ็ง ยากนิดยากหน่อยก็ไม่ทำละตรู จบ

เมื่อฉันนอนอยู่เฉยๆ

ตอนนี้เหรอ ฉันนอนอยู่เฉยๆ
แต่ภายในฉันอยากจะกระโดดออกไปจากโลกเดิมๆ
ทำอะไรที่อยากทำให้มันถึงที่สุด
แล้วอะไรรั้งฉันไว้?
เวลา หน้าที่ การเงิน ประมาณนี้มั้ง ที่ยังทำให้ฉันต้องอยู่ตรงนี้

เหมือนมันมีอะไรมากมายหลายอย่างให้ทำจนจัดลำดับไม่ถูก
สิ่งที่อยากทำ สิ่งที่ต้องทำ ปนกันไปหมด
แล้วเมื่อไหร่ชีวิตจะ บรรลุจุดที่อยากให้มันเป็นซะที

มันอัดอยู่ในอกแทบระเบิด แต่ก็ไม่ลงมือซะที
จะเริ่มอะไรมันเหมือนยากที่จะเริ่มไปหมด

จะเขียนอะไรบรรเทาความอึดอัดนี้ดี
มันคงไม่ดีไปกว่าลุกขึ้นแล้วไปทำอะไรซักอย่าง

ตอนนี้ฤดูหนาว เป็นหนาวที่อยู่คนเดียว ไม่มีใครในใจ นอกจากพ่อกับแม่ที่เป็นห่วงอยู่ตลอดอยู่แล้ว
สบายใจดีนะ แต่มันก็แปลกๆ เหมือนกัน
บางทีก็พูดกับตัวเองว่า เหงาหว่ะ แม่งหนาวหว่ะ อยากกอด สร้างความอบอุ่นใจในมั่งนิดนึง ฮ่าๆ
แต่อย่างว่า รักใครแล้วก็ทุกข์ขนาดด ยิ่งสมัยนี้เหรอ อย่างหวังไว้ใจใครเลย เผื่อใจไว้ครึ่งนึงแล้ว ฉันว่ายังน้อยไป เศร้า TT

แต่ที่อยากจริงๆ อยากไปเที่ยวไกลๆ เที่ยวๆๆๆ มากกว่า เฮ้ออออออ เวิ่นนน!!

ไปหื้อมันแล้วใจ๋

เราชอบร้องเพลงนะ ...ใครๆ ก็คงชอบ แต่ก็มีบางคนอาจจะไม่ชอบก็ได้
แค่ชอบร้องเพลงเราถึงได้ไปทน(โง่)นั่งรอ แถมทนอาย นิดนึง ที่แก่แล้วยังจะไปอยู่อีก ฮ่าๆ (อายจิงๆ นะ) ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าไม่มีใครสนใจหรอก ว่ามึงเป็นใคร

รู้ตัวว่าหน้าตาก็ไม่ได้จะขายได้ ไม่มีอะไรโดดเด่น
แต่ก็แอบมีความหวัง ไม่รู้เพราะอะไร
ถ้าอยู่ไกล ก็คงไม่ไปแล้วหล่ะ แต่นี่ปั่นจักรยานมาแป้บเดียวก็ถึง ก็เลยลองมาอีกปี เป็นครั้งสุดท้าย ให้มันแล้วใจ จะได้เลิกคิด เลิกฝัน ฮ่าๆๆๆ

จากที่ไปมาทั้งหมดสามครั้ง (5,7,9)  ครั้งแรกโอเค ไปดูดิ๊มันเป็นยังไง ตอนนั้นเด็กๆมาก ไม่รู้เรื่องเลย จบ, ครั้งที่สองเสียดายที่ไม่แสดงให้เต็มที่ เพราะกรรมการห้องเราเขาให้เวลากะเรามากๆ มากกว่า 30 วิ แต่เราไม่ทำ, มาครั้งนี้ เข้าไป น้อยกว่า 30 วิ ก็ได้ออกมาแล้ว สรุปครั้งนี้เห็นๆ ว่าดูที่หน้าตา จบ
รู้ทั้งรู้ ออกมาจากห้อง มือสั่น เวลาแค่นั้นมันจะตัดสินอะไรได้นอกจากหน้าตา
//ขนาดคนเป๊ะๆ ยังเดินออกมา คิดว่าคงไม่ได้เข้าห้อง producer
//แต่มีคนที่เล่นฟิตเนตที่เดียวกัน ที่เคยเห็น ดูดีมาก ได้ถูกคัดมาเข้าห้องสอง เจ๋งไปเลย อยากรู้จักอ่ะ

บทสรุป ครั้งนี้มันทำให้เราเสีย self มาก(ยิ่งไปกว่าเดิม) 5555
มองกระจก ก็ดูว่าทำไมมึงแก่จัง เหียกมาก ยังจะกล้าไปอีก โง่ฟุ่ดๆ T^T

ทั้งๆ ที่ ตอนเช้ามีเพื่อนชวนไปเที่ยวชมธรรมชาติสวยๆงามๆ อากาศดีๆ เรากลับเลือกที่จะไปนั่งเจ็บตูด (ตอนนี้ก็แอบระบมอยู่) รอเป็นครึ่งวัน เฮ้ออออ
แถมกลับมาพร้อมความเสีย self (รู้ทั้งรู้!!!)
ก่อนไปก็แอบเหนื่อยๆ  กลับมานี่หมดแรงเหมือนจะเป็นไข้เลยทีเดียว

แต่ยังไงฉันก็ชอบร้องเพลงงงง ฮ่าๆๆ จบ

tag# The Star 9, sadness, damm, shit, อัปรีย์, หือๆๆ, 5555, ฮ่าๆ, บ้าไปแล้ว

Boring ลำดับที่ 1

THAT'S ALL..